و دو دست خويش را به گردن خود بست . و ندا داده و فرياد مىزد - اى پروردگار من - اين بهلول بندهء تو مىباشد كه با سرافكندگى و دست بسته به سويت آمده و از تو طلب عفو و بخشش مىكند . - اى پروردگار من - تو مرا مىشناسى و از گناه من آگاهى . - اى سيّد و اى مولاى من - اينك من از كردهء خود نادم و پشيمان گشته‌ام . و براى توبه نمودن به نزد پيامبر تو رفتم . امّا او مرا از خود راند . و اين كار او ترس و خوف مرا بيشتر نموده است . اينك تو را به نام مقدّست - و به عزّت و جلالت و عظمت شأنت و بزرگى قدرتت - مىخوانم . و از تو مىخواهم و عاجزانه طلب مىنمايم تا مرا نااميد نگردانى و دعايم را بىاجابت نگذارى . و مرا از رحمت خود محروم نسازى . فقال معاذ : - يا رسول اللَّه - بلغنا أنّه في موضع كذا و كذا . فمضى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بأصحابه حتّى انتهوا إلى ذلك الجبل . ف صعدوا إليه . يطلبون الشابّ . فإذاً هم بالشّاب . قائم بين صخرتين . مغلولة يداه إلى عنقه . وقد اسودّ وجهه . و تساقطت أشفار عينيه من البكاء . و هو يقول : - سيّدي - قد أحسنت خلقي . و أحسنت صورتي . فليت شعري ماذا تريد بي ؟ أ في النّار تحرقني ؟ أو في جوارك تسكنني ؟ اللّهمّ إنّك قد أكثرت الإحسان إليّ . و أنعمت عليّ .